De dag van The March Of The Living is aangebroken. De dodenmars die de gevangenen van Auschwitz 1 naar Auschwitz Birkenau liepen, zullen wij ook gaan lopen. Eerst zullen we Auschwitz 1 gaan bezoeken. Onze gids heeft voor ons geregeld dat we voor openingstijd het kamp in mochten, zodat we in alle rust de verschillende barakken en de exposities konden bekijken zonder dat de 11.500 deelnemers van The March Of The Living in het kamp waren. We liepen daar rond en eigenlijk op het eerste gezicht zag het er netjes uit. Het is een oude militaire kazerne en natuurlijk is dat, voor de tijd dat de gruwelijkheden zich daar afspeelden, altijd goed onderhouden geweest. De barakken van baksteen en helemaal in takt. Continue…

Dit was onze eerste volle dag in Krakow. Onze eerste stop was bij de fabriek van Oscar Schindler. De fabriek waar hij 1100 joden het leven heeft kunnen schenken. Vervolgens werden we afgezet bij de eerste synagoge..weer een plek waar onze gids, inspirerende, interessante, prachtige, langdradige verhalen had. Een begraafplaats…interessante, prachtige, langdradige verhalen. Een tweede sjoel..prachtige langdradige verhalen. Een derde sjoel…langdradige verhalen. Een vierde sjoel…verhalen. Een vijfde sjoel…waar is mijn aandacht? We liepen langs het ghetto en weer kwamen de verhalen op gang. Het kwam niet meer bij me binnen binnen. Is het een overkill? Ben ik te vermoeid om ook nog maar iets te registreren in mijn hersenen? Na twee uur slaap vier uur lang rondgeslenterd te hebben in Krakow, zag ik op tegen het bezoek aan de plek waarvoor ik hier kom, Auschwitz. Angstaanjagend Auschwitz. Continue…

De dag begon uiterst vroeg, om 06:30 werden we aan het ontbijt verwacht en om 07:00 vertrok de bus richting het concentratie-, werk- en vernietigingskamp Majdanek. Majdanek was in eerste instantie een werkkamp voor politieke Sovjet gevangenen, en later werd het gebruikt voor het opruimen van de Joodse bevolking. Dit kamp werd als een van de gruwelijkste kampen gezien. Met als directeur een man en vrouw die graag lampen maakten van huiden van gevangenen. Als de vrouw een man zag met een tatoeage die ze mooi vond, liet ze de man om zeep helpen om de tatoeage te kunnen verwerken in haar ‘kunst’. Je snapt wel dat met twee van deze koelbloedigen aan het hoofd van het kamp, dat de bewakers niet beter waren. Zo was en een vrouwelijke wacht die vrouwen sloeg met een zweep met spijkers aan het eind, een mannelijke wacht die jonge jongens hun eigen vaders liet neerschieten en zo zijn er nog vele lugubere voorbeelden te geven. Verder zijn er in dit kamp 780000 mensen omgebracht waarvan er 60% Joods was. De meeste mensen die zijn omgekomen in dit kamp, zijn omgekomen door de martelingen die er plaats hebben gevonden en de rest van de gevangenen zijn de gaskamers in verdwenen. Continue…

Na een veel te korte nachtrust in het hotel in Warschau, gingen we na het ontbijt om 07:30 weer op stap. Met de bus op naar Tiktin, een dorp in het noordoosten van Polen. Dit dorp bestond uit een een sterke Joodse gemeenschap wat 70% van de bevolking van het dorp bevatte. Tiktin telde 2700 Joodse inwoners. De Joden leefde hier naast de Christelijke inwoners, maar ze leefden zeker niet met elkaar. Het dorp was duidelijk opgedeeld uit twee delen. Het Joodse deel wat als hart de synagoge en de marktplaats had en het Christelijke deel met als centrum de kerk aan het grote plein. Continue…

Fasten your seatbelts. Ik zit, ben er enigszins klaar voor en het vliegtuig stijgt bijna op. Op naar Polen, maar wel met een dubbel gevoel. Deze reis wilde ik altijd al gaan maken, maar nu het eenmaal zo ver is, weet ik nou niet of ik er zin in heb of niet. Het wordt heftig, ik ga beelden zien die nooit meer van mijn netvlies zullen verdwijnen. Het is onderdeel van mijn wortels, mijn achtergrond en ik moet zien wat mijn oma en helaas nog heel veel andere familieleden die het niet hebben kunnen navertellen hebben meegemaakt. De verschrikkelijke verhalen over de Oorlog heb ik uit eerste hand te horen gekregen van oma. De gruwelverhalen die we allemaal kennen, gaan over haar. Deze verhalen mogen nooit verloren gaan. De generatie die het uit eerste hand kan vertellen, is met een behoorlijke vaart aan het uitsterven en ik voel het als mijn absolute plicht om het verhaal zo volledig mogelijk te kunnen overdragen aan de generaties die na mij zullen volgen. Continue…